494 JUSTUS TJEENK OVER DE 



eenen hartverblydenden reuk van ^ich 

 geeft: zoo konde de Koningl. Dichter 

 geen treffender gelykenis gebezigd heb- 

 ben, om het keurige en geurige van de 

 oprechte broederliefde aantewyzen , dan 

 door den Hermon als eenen mensch in- 

 tevoeren, van wiens hoofd of kruin de 

 opgedampte fneeuw, met de zielverfter- 

 kendfte reuken doortrokken , als de koste- 

 lykfte olij, door de natuur vry beter, 

 dan door den kundigften kruidmenger, 

 toebereid, nederdaalde op zynen baard, 

 het laagere gebergte, en zoo vervolgends 

 in de laagte, eene lieflyke verkwikking 

 verfpreidde, en zoo veel geneugte baar- 

 de, dat deze berg met ^aron, en zyn 

 dauw met de olije , naar des apothekers 

 kunst en bet Goddelyk voorfchrift vervaer- 

 digd , op des Hoogepriesters hoofd uitge- 

 gooten, enz, mogte vergeleken worden. 

 Het is ook niet vreemd, dat de dichters 

 aan uitmuntende bergen alle de leden van 

 een mensch toefchryven (o) , (fchoon , 

 in de tegenwoordige gelykenis, de ei- 

 gen- 



Co) LiNDENBRoGii Ohferv. in Ammiani Lil. XIK 

 p. 9. „ Ut HUMANO CORPORI /«ae partes ^ fc MONTI- 

 5, BUS fua 'velut membra Jlint : vertex^ fupercilia, laie^ 

 ,j ra, fcapulae^ pedes''', eet, potteri Comrnent, ;»lyco- 



PHRO- 



