lÏEILIGE AARDRYKSKUNDEe 503 



flruiken des velds verdorren; de bloe- 

 men vallen af, en verftuiven; en het 

 aardryk , dat noch onlangs koelte en re- 

 gen genooten had, wordt roestverwig. 

 De beeken , hoeveel zy in den winter be- 

 loofden, toen 2y ver donker d waren van 

 het ys; zoodat de fneeuw , zonder te 

 fmelten, op de fchotfen bleeve liggen; 

 worden in den zomer trouwïaos, en , 

 warm geworden, verdwynen uit haar e 

 plaatje» Job VI, i5-i7« De waters ver- 

 hopen dan uit een meir : en een rivier 

 droogt uit, en verdort, Job XIV. 11. 

 Een vuur verteert de weiden der fVoeJly' 

 ne, een vlam Jleekt altemets alle boomen 

 des velds aan, ook jchreeuwt elk beest des 

 velds (e) tot u: want de waterjlroomen 

 ^yn uitgedroogd , en een vuur heeft dg 

 weiden der woeftyne verteerde Joel I. 19. 

 20. Het gedierte ftaat dan, in zyne 

 verwachting te leur gefield , op den oe^ 

 ver (f) der uitgedroogde beeken te fte- 

 nen, en naar het vlietend water te fnui- 

 yen en te fchreeuwen, Zy verliezen al- 



li 4 hn 



(e) Waar het zelfde woord ^"^V^fchrseuvien^ Voor- 

 komt, dat wy ff. XLil. 2. aancreften. 



Cf) y. PAPIKII STATU Theh. Lib. IV. 1 

 5, deceptuin margine ripae 

 „3, Sfatpecfis, atque amnes quaermaf azr/maa nQ.tiltos\ 



