5o8 '^ JUSTUS TJEENK OVER DE 



ge woorden en zaken yan den XLII. 

 P/alm, optehclderen. 



Veele zwangere vrouwen, met zie- 

 dende ingewanden, uitgedroogde ade- 

 ren, en flikkende van dorst, benaauwd- 

 heid, en drooge keelen , alle eer en 

 fchaamte uitfchuddende , (anders zoo 

 eigen aan haare kunne) , baarden op den 

 weg , in het aanzien van alle menfchen , 

 en verlieten aanftonds de vrugt haars 

 buiks. Zy worpen haare kinders , het 

 2y levende, het zy dood of halfdood, 

 in 't leger. Anderen, meer menfchelyk, 

 omhelsden haare vrugt; wentelden zich 

 op den weg om; vergaten haare natuur- 

 lyke zedigheid, om te verbergen, het- 

 geen de natuur wil bedekt hebben ; en 

 waren meer bevreesd voor haar leven, 

 dan voor de eerbaarheid van haare 

 fexe. Zy baarden niet, om dat haare 

 tyd of maanden vervuld waren ; maar, 

 omdat zy, door het blaaken der zonne, 

 vermoeidheid van den weg, onbefchryf- 

 lyken dorst, en gebrek van water, tot 

 een ontydig baaren gedwongen wer- 

 den. Welker kinders , zoo dood als 

 half levende , op den openbaaren weg 

 gevonden werden. De mannen, fter- 

 ker dan de Vrouwen, door hitte en 



zweet 



