'540 Jl/STÜS TJEENK OVER DE 



heid gebragt , moest hy , dooi* angst 

 en vrees naargezet, in een dor en dorflig 

 land omzwerven: een land, uit eigen 

 aart, zeer gefchikt, om zyne natuur- 

 lyke heldhaftigheid te verbreken; om 

 zynleed en droefheid, door deszelfs ver- 

 brandde, ruuwe, klipachtige, en fcher- 

 pe grondgefteltenis , te vermeerderen; 

 en om dien geborenen en van Gods 

 Geest geheiligden Dichter, door alle 

 zyne rampen en wederwaerdigheden , 

 voor alles, wat fchrik konde verwek- 

 Icen , overgevoelig gemaakt , nu ten ee- 

 nemaale , door een meenigte van afzig- 

 telyke diepten , en een fchroomelyk ge- 

 luid van watervallen en afgrondsjlem' 

 men , zoo te beroeren , te ontftellen , 

 en te vervaaren , dat hy moeste uitroe- 

 pen : O myn God! myne ziel buigt zich 

 neder in my ; daarom gedenke ik aan u , 

 uit het Land der Jordaane en Hermo- 

 mm, uit het Kleine Gebergte ! Quz, Daar^ 

 om wordt myn geest overjlelpt in my , myn 

 hart is verbaasd in het midden van my! 

 Ik breide myne handen uit tot u: myne 

 ziel is voor u, als een dorftig land. Sela! 

 enz.Pf. CXLIII. 4, 5. (b). Nochtans, 



in 



(b) Vergcl. Ff. LXXXVIII. Klaagt. III. 52;. 



