542 JUSTUS TJEENK OVER DE 



I. 



Als een hert, in dorre ftreeken, 

 Wen de zomer heeft gelikt 



Waterhouders , gras , en beeken 



Schreeuwt ; zoo fchreeuwt myn ziel , en ftikt 

 Schier van dorst , naar U , de bron , 

 Levensgod! myn wolk en zon! 



Wanneer zal ik God genaaken ? 



In zyns aanfchyns vreugde blaaken ? 



2. 



Myne fpys zyn bange traanen ; 

 Traanen vlieten, nacht en dag; 



Als zy my geduurig maanen, 

 " Waar blyft God , in uw geklag ? '* 

 'k Stort myn ziel , en worde droog , 

 Als ik denk , hoe 'k voormaals zoog 



Uwe borften, met de kooren 

 - Naar uw huis my doende hooren. 



3' 



Hoe ! myn zielï zoo neergezonken. 



Zoo verlegen , zoo bedeesd ? 

 Wacht op Hem, die u befchonken 

 Had met eenen vasten geest ! 

 Kreun u aan geen bitfen fpot. 

 Beid geduldig uwen God ; 

 ^jZyn gezigt zal my verryzen, 

 " 'jK.Zal noch eens zytx heillicht pryzen. 



4. Zie] 



