SCHIJNSTRIJD IN MATTH. IX: I--26. 27 1 



5. 6. Als wij met oplettenheid op 

 deeze Verhaalen der drie Euangelisten 

 acht geeven, dan doet zich terflond 

 bij de eerfle leezing een e groot e gelijk- 

 vormigheid op; zoo dat, fchoon over 

 hetgeheelhet verhaal van Mattheus kor^ 

 ter en eenvouwiger is; en dat vanMarcus 

 en Lucas met meer bijzondere omftan^ 

 digbeden bekleed, men echter, ziende op 

 het WEEZEN DER ZAAKE, van zclve als 

 gedrongen wordt, om het daar voor te 

 houden, dat de aaneenjchakeling van 

 gevallen , door Mattheus geboekt, H. 9 : 

 I— 17, zij dezelfde dieMarcus 2: 1—22, 

 en Luc. 5: 17 — 39, worden befchree- 

 ven. Immers hier kan men te pas 

 brengen, dien grondregel, van den 

 Wel Eerw. Heer schutte, gebruikt 

 tot het opmaaken van de Harmonie of 

 famenftemming der Euangelisten, dat 

 5, wanneer «/>/ êên oïtwee, maar ï;/>r, 

 5, vijf of meer gevallen , en daar onder 

 „ zeer zeldzaame ^ met verfcheidene 

 „ bijzondere omflajidigbeden verzeld, en 

 „ onderling verknocht, achter elkande.- 

 5, ren, in die zelfde orde, en zonder ee^ 

 „ nig verfcbtl, dat men «/>/ zoude kon-' 

 3, nen vereffenen, bij meer dan éénen 

 „ Euangeiist verhaald worden , die 



