ZINTUIGEN OP DE WÏSBE<3EERTE. ^1% 



"kanten famen , om de Schoolgeleep- 

 den te hporen en hunne Wysbegeprte 

 aan te neemen ; dooF zulk eer» "w^rlt- 

 tuiglyke manier van denken , kluister^ 

 den zy het Menschlyk verfland aan 

 een noodlottigen keten, er\ maakten 

 tevens den weg der Wysbegeert^ voor 

 elk gemaklyk, dewyl ieder, al ware 

 hy ook geheel van oordeel beroofd, 

 onder den rang der Wysgeeren geteld 

 werd, die zich flechts hunne konftige 

 termen van verklaar en en betoogen had 

 ^igen gemaakt. Toen was 'er overvloed 

 van Natuurkenners/ die, in plaats van 

 de verfchynfels , welke zich in de Na- 

 tuur opdeden, te onderzoeken, aller- 

 hande onbekende hoedanigheden en 

 natuurkrachten by de hand hadden, 

 die zy door toverwoorden uitdrukten, 

 en waar doo,r zy alles verklaarden. En 

 welke tog was het kern en pit der 

 Aristotelifche Natuurkunde? De vier 

 iioofdftoffen , die zich eerst omwen te- 

 len, affchaaven, te fam enkoom en, zich 

 affcheiden, opbruisfchen, inkrimpen, 

 ^ich verligten, verdunnen, en daar 

 na, door een vyfde quintesfentie fa- 

 mengekneed, de Peripatetifche We- 

 jreld maaken; een gebouw van verwar- 



