426 A. VAN SOLINGEN OVER DE 



wezens gewaar worden, dezelve als 

 afgefcheiden van elkander befchou- 

 wen; zy antwoorden niets, en zwy- 

 gen niet alleen over de eerfle begin- 

 fels der flof, maar zelfs zyn zy dik- 

 wyls gebrekkig, alverkeeren wy om- 

 trent zulke wezens, die wy zien; ik 

 ftieen by voorbeeld de lucht, wier by- 

 zondere foorten als dephlogistiek , 

 phlogistiek, mephytiek enz., onze 

 Zintuiglyke waarneemingen , ten min- 

 llen tot noch toe, zoo dikwyls over- 

 troffen. Zonder dan eenig llelfel te 

 verdedigen; ofte durven bepaalen, dat 

 de genoegfaame rede, zonder welke 

 geen ding , God zelve niet uitgezon* 

 derd , eenige beflaanlykheid heeft , 

 dat de genoegfaame rede van defiguQ- 

 ren der ftofiyke lighaamen nul is , zoo 

 zy alleen door het ydel, dat is, door 

 niets beperkt worden; dat de genoeg- 

 faame rede zelfs nul is in het verfland 

 en in den wil van God: dewyl God 

 onmooglyk iets door niets kan bepaa- 

 len of beperken; zonder, zeg ik, in dit 

 vraagfluk intetreeden , of eenig flelfel 

 te verdedigen: zoo blykt het, dat de 

 noodzaaklykheid eens beweezen zyn- 

 de, van de Iloflyke aaneenfchakeling, 



de 



