460 G. WINDII DISSERTATIO 



ri humilior in fummo aeflu, et niji aggt^ 



res arcerent, marinae belluae in comes' 



fantes atque invicem propinantes incolas 



irrumperent : ad haec incommoda vitanda: 



fraejidium unicum esfe ajunt, mos haurire 



congios ; remedium eert e mihi gravius om* 



ni morbo, Sed quid facto, qui tamfrugi- 



feram in/ulam tamque portuofam infamo 



tacitis, quae in laudationem e jus dici poS' 



f ent? Visne f eire? Juvat aliqua via me 



de illa vindicare, atque omnem ex ejus 



toedio conceptam bilem in Ulam ipfam ef- 



fundere : itaque tiunc ejus Encomium re' 



ticebo in vindictam, fed ut ferio tecum 



agamy 



fte gety , ligt het geheel Land wel twee voet laager 

 dan de Zee , en zoo de Dyken het niet heletteden , 

 zouden de Zeegedrogten op de brasfende en wederzyds 

 cp elkanders gezondheid drinkende Invvoonders ^ aan- 

 rallen. Zy zeggen , dat het fchoon ledigen der bee- 

 kers , het eenigst middel is , om die ongemakken te 

 mitgaan ; een middel dat voor my erger is dan alle 

 Ziekte; maar wat doe ik^ dat ik een zoo vruchtbaar 

 Eiland ^ en het welk zulke goede Havens heeft .^ ont~ 

 eer , door die dingen fiilzwygende voorby te gaan ^ 

 die tot deszelfs lof kunnen gezegd worden ? IVilt gy 

 het weeten ? Ik heb lust , om op eenige wyze my over 

 het zelve te wreeken , om myne , uit ongenoegen , over 

 het zelve ^ ontftaane gal ^ daar op uittefpirven. Hier- 

 om zal ik nu , ten wraake , deszelfs lof verzwygen ; 

 waar om in ernst met U te fpreeken , ik ben verblydy 



das 



