'4^0 G. WINDII DISSERTATIÓ 



Mittit ad obfesfas , qui caufam Principis aurcs 



Flexanimis moeftae vocibus urbis agant. 

 Quae Pater, invidia est, Batavis tibi lempcr amatis 



Hoc dare munifica niente pcrenne decus? 

 Quid tibi cum placidis, Gens O Neptunia, Mufis? 



Quid tibi cum miti Nautica turba clioro? 

 Fluctibus arcanae turbare quid atria facvis 



Palladis et rauco murmure tcmpla paras ? 

 Naufraga vefani non haec Dea littora ponti 



Otia , fed tuti dulcia ruris amat. 

 Denique quis vc'lra coluit de Gente Canoenas? 



Eloquio, die, quis, Carmine quisve potens? 



Sed pace tanti Viri dixerim, eo tem- 

 pore, quo acris haec contentio, de 



eri- 



rooven zoude ^ door de Zanggodinnen verkregei: ; de 

 Ootmoedige klangflem der bedrukte Stad doet zich 

 hooren , hy den geprangden Vorst (JVillem den /.) , en 

 fprak hem aan : Welke nyd is het , O Vader ! om 

 aeeze eeuwige eer met een milddaadige ziel te fchen- 

 hen ^ aan Bataven van U altoos bemind? En gy O 

 Volk van Neptunus , wat hebt gy met de ftille 

 Zanggodinnen te doen ? Wat O Zeefchuim van Volk , 

 met de zagte rei derzelve? Tracht gy ^ door onfiuimige 

 haaren , drabbig te maaken de voorhoven van de ge- 

 heime P alias ^ en met een fchor geluid haar Tem- 

 fels te ftigten? Deeze Godin bemint niet de Schip- 

 breukige ftranden van eenen dollen Oceaan , zy bemini 

 veel eer de zagte rust van eene veilige Landflreek. 

 Daar en boven , wie van Uw Volk heeft ooit de Zang- 



fodinnen geëerd.? Wie uwer is magtig in Welfpreken^ 

 eid en Dichtkonst? 



Maar onder het welneemen van dien grooten Man , 

 zy gezegd , dat in dieu tyd , toen dit hevig gefchil , 



over 



