50 De Hyjena der. Ouden, 



trekking en algeheelc ontkenning der beftaanlyk- 

 heid van iets, genoegzaame reden is, dat de Ou- 

 den ons daar fabelen van vertellen , het getal niet 

 overgroot zal zyn van de Schepfelcn , welken in 

 de wereld, als beftaande weezens,overblyven zul- 

 len. Wat dan ? De Hyana dus, om der verdichtfe- 

 len wille van haare hiftoric, ontkend zynde, moeft 

 men zoeken na eenig Viervoetig Gedierte, het 

 welk ergens in overeen kwam met het geen van 

 de Bycena was befchreeven door de Ouden : en , 

 wel ras had men zoodanig iets gevonden. We- 

 gens de Hycena ftond aangetekend , dat zy onder 

 hsaren ftaart, kort boven den aars, eene holiig- 

 heid had, dewelke na binnen niet doorging, en 

 een zak of beursje uitmaakte. Dat eenige Karak- 

 ter was voor Ray genoeg tot zyne onderltel- 

 ling. Immers fag. 185. gezegd hebbende wegens 

 den Das, Gracum hujus animalis nomen mtllum - 

 novimus , niji fit veterum Hyjena, d. i. „ Wy 

 „ weeten geenen Griekfchen naam van dit Dier, 

 9> ten zy het de Ryana der Ouden is" ; gaathy 

 den Das omftandig befchryven; maar vindt aan of 

 in denzelven niets, volftrekt niets, het welk hem 

 tot de Ryana maaken kan, dan die evengemelde 

 opening even onder den Haart ; en deeze is voor 

 hem zulk eene byzonderheid, dat zy alleen, met 

 voorbygang van al het andere, tot ftyvinge van 

 zyn gevoelen moet gelden. Hutc ammali pecu- 

 IiiARE£/2, zegt hy by pag. 187. quo cum Hyjena 

 convemt ^meatum Jeu orific'wm habere forgum , flatim 



M 



