UIT DÉ GezIGTKUNDE VAN NEWTON. 239 



ging over 3 zo dra de Vogtigheid was weggewaa- 

 femd. Ten dien einde , een druppel Melk: met 

 tien of twaalf druppelen Waters gemengdhebben- 

 de, fpreidde ik dat Vogt over den Spiegel uit , 

 en , toen het opgedroogd was, bevond ik het 

 witte van de Melk genoegzaam uitgebreid, om 

 aan den Spiegel dien trap van bevlekking te gec- 

 ven , welke ik noodig had. Ik nam alstoen het 

 Verichynzel ftandvaftig waar. 



De eerfte Proefneeming, welke ik vervolgens 

 in 't werk ftelde , beftondt in te zoeken naar de 

 voordeeligfte opvalling der Straalen. Met dat in- 

 zigt plaatfte ik in het Gat, door 't welke de Zon- 

 neftraal kwam , een Voorwerpglas van gelyk 

 Brandpunt , als de halfmiddellyn des Bols , waar 

 op de Spiegel was gefleepen ; invoegen 'er de bon* 

 del van Straalen door in één f nat verzameld werde 

 op des Spiegels Oppervlakte. 



Na dat ik dus de Straalen had doen famsnloo* 

 f en, beproefde ik, dezelvcn 'er evenwydig op te 

 doen vallen. Ik ftelde, ten dien einde, in plaats 

 van 't Voorwerpglas , daar ik zo even van fprak, 

 in 't Gat van 't Venfier een dik Brandglas, 't w eik 

 de Straalen op zes Duimen afftands vergaarde in 

 een Punt , volgens de fpreekmanier der Natuur- 

 kundigen •, zynde klein genoeg , om aangemerkt te 

 kunnen worden als een enkel Lichtend punt. 

 Voorts, op den afftand van twaalf Duimen een 

 Bordpapier geplaatft hebbende, daar een Gat van 

 twee Duimen middellyn in was gemaakt, voegde 



VIII, Deel, ik 



