dib diep in Steen gevonden werdt.. 509 



ik den'zelven met den Stok niet open maaken kon, 

 Eindelyk drukte ik haar op de Rug, als wanneer 

 zy klaar Water van agteren loosde , en aanftonds 

 daar op ftierf. Dewyl ik, wegens menigvuldige 

 Bezigheden, toen geen tyd had, om ze naauwer 

 te befchou wen , nam ik een dun (tukje Steen , leid» 

 ze daar in, en bewaarde ze in de Steenbreekers 

 Hut. Wanneer ik vervolgens van de Groef af. 

 ging, begon ik dit Geval nader te overdenken , 

 en het fpeet my , dat ik de Moordenaar gewor- 

 den was van een Schepzel, 't welk miflchien on- 

 gelooflyk veele honderd Jaaren in zyne Gevange- 

 nis geleefd had. Des anderen daags, toen ik 

 weer aan de Groeve kwam , liet ik op gemelde 

 plaats de Paddenhuid ontweijen, en, dezelve be- 

 ziende, vond ik den Bek van vooren open, doch 

 aan de zyden nog wat Vel. Daar die open was, 

 zaten , boven en onder , twee wat fcherpe en fpit- 

 fe Tanden, die Bloedrood waren, welken men 

 in 't Origineel kan zien, en die door een Vergroot- 

 glas zig zeer duidelyk vertoonen. In 't leven 

 geloof ik niet, dat zy te zien of van eenig nut 

 waren ; fchoon deze Pad , toen zy leefde , vol- 

 komen dik naar haare grootte was. Eenige Da- 

 gen daar na wieidt deSteenbreeker AnJreasHalf- 

 varder ziek , en was 3 meer dan zes Weeken , zeer 

 zwak. Hy gaf, uit eenvoudigheid, voor, dat 

 de Pad, als een Berggeeft, oorzaak daar van wa- 

 re. Dat dit alles zig dus heeft toegedragen, be- 

 tuige ik, benevens de navolgende Boeren, 

 VIII. Deel. /jj& 



