lO J. D. V. LEEUWEN, OVER DE 



eens voorgehouden , zy drangen diiide- 

 lyke blyken, dat zy 'er, of nooit regt 

 acht op giiven ; of 'er geen regc denkbeeld 

 van hebben ; veel min dat zy de fcha- 

 delykheid daar van erkennen: en dus 

 bly ven zy de oude gewoonte aankleeven. 

 De ondervinding heeft my dit meerma- 

 len , in gefprekken met lieden van aller- 

 lei rang geleerd. Zy zeggen onder an- 

 deren , dat , wat men daar van , ter be- 

 ftryding van het begraven in Steden en 

 Kerken , ook mogte voorgeeven , 'er zoo 

 veele althans voldoende, voorbeelden, 

 waar uit die fchadelykheid zoo openbaar 

 zyn zoude, immers in ons Vaderland, niet 

 voor handen zyn ; en zoo die zoo groot 

 was, als men 'er ophef van maakt , men 'er 

 meer van hooren zoude : daarin ons land 

 zoo veele lyken in eene Kerk , byzonder 

 in volkryke Steden , begraven worden ; 

 ja dat, zoo men al een enkel geval mogt 



vin- 



hy zyne gedachte : dat geenc onvocglykheid in dit 

 gebruik konde vinden, alleen voorzvaardefyk voor- 

 ftclt, als, fchryfc hy, zorge gedragen worde , dat 

 het geen hinder kan doen aan de grondllagen van 

 Kbt gebouw 'i en dat defchadelykc uitivaasfemingen van 

 het verrottende Vleefch verhoed worden. Doch hier 

 op heeft hy geen acht genoeg gcnagen ; dewyl dit , 

 wanneer nien het begraven in de Kerken zal aan- 

 houden, ten aanzien van het laatüc, eene onmo- 

 gelyke zaak is, gelyk de Geleerde te water 

 l c. aangetoond heeft. 



