SEGRAVINGE ÏN STEDEN ENZ. I95 



ten ^ om in de Kerken te le^raveuy hm* 

 nen hetaahn. 



Niemand kan onbekend zyn , dat men 

 van alle eeuwen een onbegryplyke 

 pracht en ftatie gehouden heeft, met 

 het begraven der dooden. De gevvyde 

 zoo wel als de ongewyde Schryvers gee- 

 ven zulks genoeg te kennen; en alle 

 ceremoniën van Heidenen , Romeinen , 

 Grieken, Jooden en Christenen, van 

 voorige eeuwen zoo wel, als van te- 

 genwoordige tyden , zyn hier van zeke- 

 re getuigen, dat met het begraven der 

 dooden altoos een ydelc pracht en hoog- 

 moed heeft vergezeld gegaan; ja het 

 verbranden der dooden, was vulgensx 

 TACiTus, alleen eene eer , welke men 

 aan heerlyke Mannen deedt, wier as- 

 fche men onder prachtige Gedenkftee- 

 nen bewaarde, karel degroote 

 verboodt zulk eene pracht op doodftraf , 

 met deeze woorden; wanneer iemand 

 het lichaam van een overleden menfch^ 

 naar de wyze der Heidenen , door de vlam- 

 yne zal hebben doen verteeren , en de been- 

 deren tot asfche verbranden , zal met den 

 dood geftraft worden, Misfchien zullen 

 onze nazaaten ook noch zulk eene ftren- 

 ge wet krygen , om het Kerkbegraven 

 te fluiten. 



N 2 Het 



