Ipö CORNELÏS TERNE, OVER DE 



Het begrrtven der leeveiidigen met de 

 dooden, dat by fommigc barbaarfche 

 Volkeren noch plaats heeft, is niet an- 

 ders als eene doeraenswaardige hoog- 

 moed en domme eerzucht ; zoo wel als 

 het begraven by ons in de Kerken , niet 

 anders is dan een dwaaze hersfenfchim, 

 en eene verfoeilyke hoogmoed, allen 

 Christenen onbetaamlyk en ongeoor- 

 loofd; ja een hoogmoed, welke fom- 

 tyds ten verderf van Landen en Steden 

 kan ftrekken : zoo wel als alle onmaati- 

 ge pracht en eerzugt altoos geweest is , 

 en altyd zal zyn, ten nadeele van alle 

 Landen — . Dan of fchoon ik de mee- 

 fte begravenisfen als een zekere ///x^be- 

 fchouw, zoo moet men nochtans er- 

 kennen, dat dezelve in andere landen 

 veel prachtiger , en vooral ceremoniëel- 

 der altoos geweest zyn , dan by ons. 



Wy zyn zindelyker , eenvoudiger en 

 deftiger altyd met de begravenisfen ge- 

 weest, en noch fteeken wy, inzonder- 

 heid de Amfteldammers , andere landen 

 den loef af. Het begraven in de Ker- 

 ken en Steden is nochtans Qcnpoint de 

 honneiir ^ en wordt van ieder een , byna 

 tot ergernis, hooggeacht, voor deftig 

 en zeer aan^ienlyk gehouden; ja onze 

 Overheden , voor welken ik de grootile 



ach- 





