DE BEGRAVINGE ENZ. 2«9 



ïyke niet overreed is. De Schry ver van Hoe teer 

 <iy enz. laat zich dus uit: Aan wien is 't onbe- 

 kend, dat het luisrerrykfte Pronkftuk van de 

 Waereld, zoo verachtelyk en afzienelyk wordt, 

 na zynen dood, dat de overblyvende huisgenoo- 

 ten , wel dra bezig zyn om bederf wederftand 

 bif Jende middelen by de hand re neemen. Ja 

 2onv ge .oodzaakr worden , vroegrydig den doo- 

 tieii ie 0|,!en kisten, om alle oaheiien voor te 

 koom^Ti? (niucl'chen de dag der begraviage is 

 daar, v,weiRe by veelen meer dan te lang wordt 

 uiigefteld) wanneer niet zelden door de Lyfïdra- 

 gtrs en Doodgravers, opdientyd, de naaste by 

 het Lykzynde, al fchoon de kist w^"/ is bezorgd , 

 echter noch eenige voorziening moet worden 

 gedaan, om de onaangenaame reuk te voorkoo- 

 men of liever af te weeren. Men nadert allengs- 

 kens tot aan het Graf; het Lyk daalt in de groe- 

 ve der verteeringe; het bederf klimt ten top, de 

 vlugs'e uitwaasfemingen der verroitinge kunnen 

 naauwlyks beteugeld worden , maar driagen door 

 ,de kist als 't vvaare heen, uitwyzens derzeb'er 

 gewaarwording; het mulle zand of losfe aarde is 

 niet vermogend dezelve tegen te houden; de 

 reeten, fpleeten en fcheuren der aaneengevoeg- 

 de zerken of tegels zyn als zoo veele ontlastbui- 

 zen, om deeze rottige uitvloeiftis , in en rav^tde 

 Dampkrmglucht der Kerken te vereenigen, te 

 befmeiten , en de fcbromelykite gevolgen voor 

 de menfcnen te doen ondervinden. Die onaan- 

 genaame vunzige reuk, dewelke men voor al in 

 geflootene Kerken aantreft, overtuigt ons ge- 

 noeglaam, dat 'er fchadelyke en rottige deeltjes, 

 uit de Graven cpgefteegen, aanweezig zyn. 

 Wie weet hoe meenig menfch 'er daaglyks het 



P 3 be- 



