DE BEGRAVINGE ENZ. 255' 



die praalzugt niet te voldoen ; om op dit point 

 d'hcnncur re (laan, voor niemand oadct te doen,- 

 of minder Jan een ander te weezen. Men zegr , 

 was 't gebruik algemeen , rrien zou 't volgen : 

 Maar nu wat zou 'de Wereld zeggen? Myn Va- 

 der, Moeder enz. buiten de keik te begraven, 

 't waare een eeu-A'ige fchande, men wier Je wel 

 uitgeiouwd , of met vingers nagéweezen. Ea 

 waarom zoude ik myne doodeh buiten'de Kerk 

 of Stad doen begraven ? 't was geen dief, fchelm. 

 of flegt Menfehj de overledene ftief met eerej' 

 wy hoo^-en dit verlies in èt'n Hemel weer aait 

 te treffen, en zouden wv onzen dooden dan- 

 n-.et in de Kerk of Stad doen begraven ? 't was 

 onvcrgeeflyk; nu konnen wy ookeenigefatfoen-' 

 lyke heden verzoeken tot het aandoen der laat- 

 l'te eer aan den overledenen, die anders met Zou* 

 de willen mede gaan. Ook heefi het de oyef-^' 

 lédene zoo gewiid, en heeft my zelvs bevoor- 

 deeld , zoude ik hem die eer niet aandoen ? Zoo ■ 

 lang het Rottend enz. en Hoe teer gy ivordttüz, 



Bi 25. In eene Eenhoofdige Regeer inge gaat 

 dat gemaklyker. Neemt eens de tegenwoordige 

 Keizer josEPHUs de fmeede gaf een hdtct 

 (voi^Tens bericht uit Brusfel den 19 July 1784.) 

 waar in gezegd wordt, dat zyne Majeileit oor- 

 deelt, dat de zorg, die hy voor den welftand 

 zyner Or.derdaanen nam,' vorderde, om het 

 fc'nadel'yk gebruik van het begraven in de ker- 

 ken, en, op de kerkhoven der Steden en Uor- 

 peri, zoo wel als in de kerken ten platten Lan- 

 de af te fchaffcn; weshalven hy beval, dat nie- 

 mand van wat ltaat< fland, rang, of waardig- 

 heid hy zoude mogen weezen, het zy Leek of 



Gees- 



