DE BEGR.AVINGE ENZ, 239 



open lacht niet laaten begraven, of bevel gee- 

 ven, om zulks te doen, wanneer zy zelve uit 

 dit leven zullen weggenomen zyn. Zou men 

 zich' niet mogen vleijen met grond, wanneer 

 eenige door eigen voorbeeld voorgingen, dat 

 mindere en eindeiyk het gemeen fpoedig volgen 

 zou? Ik zeg meer, zoude men zich daarvan 

 niet mogen verzekerd houden ? De fchoonfie ge- 

 legendhederi' hebben zich ter affchaffing dier 

 kwaade gewoonte onlangs opgedaan; ik meen in 

 de per sloop van 1779 te Harlingen en elders. 

 't Gemeen flond ten vollen in het denkbeeld van 

 de zekerheid der befmettinge, en dus was da 

 kans ailergunftigst, om dat denkbeeld, (waar 

 of valfch, dat doet niets ter zaake), zich ten 

 nutte te maaken, en de begravenisfen buiten de 

 Stad, te beginnen. Maar wat is doch daartoe 

 aangewend? Te Nymegcn heeft men (zoo ik wel 

 onderrecht ben) deeze zaak, voor de persloop 

 van 17B3, reeds in overweeginge genoomen: 

 maar my is onbekend, waarom de Magiftraat 

 zulks heeft laaten fteeken. Dezelve had mede, 

 in dat Jaar 1785 , toen de ziekte in de Stad ge- 

 weldig woedde, alle aanleiding, om zich die 

 gelegenheid ten nutte te maaken ; en 't gemeen 

 zoude ongetwyiTeld weinig tegen gefparreld heb- 

 ben. Dan wat is in dien allergunltigften tyd , 

 daar toe aangewend ? gaan de berichten zeker , 

 dan is die ^tiak niet eens in- bedenkinge gekoo- 

 men. De Waarheid dringt my verder te gaan ; 

 De eerfte pooging der Regeeringen moest wezen 

 by alle gelegenheden hunne afkeuring te too- 

 nen van de Begravenisfen in de kerken, en ds 

 Burgers ftil laaten beduiden , dat zy met reques- 

 ten behoorden op te koomen om de affchaffing 



