DEN DOOD DER DIEREN. 339 



moesten in die oniftnndigheden de on- 

 gelukkige llagtolFers zyn. In beide 



die gevallen, of door beide deeze rede- 

 nen , zouden zy een lankwylig, een al- 

 leronaangenaamst, ja zeer fmertelyk uit- 

 einde hebben: is het dan geen groote 

 goedheid van hunnen Maaker , dat zy , 

 voor het ondervinden dier kwaaden, 

 ieevend vcrflonden worden ? 

 ^' Inde overweeging der wyze, op wel- 

 ke zy fberven, vooronderftellen wy, 

 dat zy waarlyk gevoel hebben ; en des ook 

 fmerten kunnen ondervinden. Schoon 

 deeze onze meening reeds in verfchei- 

 denc uitdrukkingen gebleeken is, wil- 

 den wy die hier echter opzettelykvoor- 

 itellcn , als iets , dat ons allerduidelykst 

 en zeker voorkoomt, uit hun uiterlyk 

 en inncrlyk geitel ; en uit de ondervin- 

 ding , om dat dit hier byzonder in aan- 

 merking koomt. — Doch dit te erken- 

 nen , zal , vertrouwen wy , ons betoog 

 niet om ver werpen. 



Hier moet men voor alles opmerken , 

 dat volgens de byna algemeene bepaa- 

 ling van hunnen dood, deeze hun al- 

 toos zeer onverwagt te beurt valt; eene 

 verordening, waar door hun ook , een 

 byzonder blyk van 'sHeeren goedheid, 

 gefchonken wordt. — Op het oogenblik, 



Y 2 dat 



