DEN DOOD DEPv DIEREN. $43 



werf, als zy wederom hcrfrellen, niets' 

 van eenige imerten, toen zy beroerd 

 wierden; j^ls deeze nu in zulk eenen 

 Itaat fterven , dan fiierven zy volflrekt 

 gevoelloos : kan 'er nu zulk een dood 



ook niet in de dieren plaats hebben ? 



Alles dat ons in het afiler ven van zul- 

 ke menfchcn onaangenaam voorkoomt , 

 is eigendyk alleen dat, het welk het tyd- 

 flip des doods voorgaat, en dit treft 

 ons, als onaangenaame voorboden , van 

 hun aannadercnd gemis en verhuizinge, 



naar de gewesten der eeuwigheid. 



Doch daar deeze omftandigheden 'er 

 niet zyn, is denkelyk eene oogenblik- 



kige fcheiding geheel niet fracrtelyk. 



Daar nu de dieren zoo momentelyk, 

 zoo onverwagt fterven , genieten zy ze- 

 ker, in hunnen dood, kragtige blyken 

 Van Gods goedheid. 



De bedenking: zou Gods goedheid 

 hiet grooter zyn , zoo hy bepaald had , 

 dat de dieren langer of aanhoudend op 

 deeze aarde verkeerden? Kan in nie- 

 mand, die deeze verhandeling, byzon- 

 der het eerfte gedeelte , aandachtig ge- 

 leezen heeft 5 opryzen. 



Maar de befchouwing van zomu^i- 

 ge menfchen , byzonder van de losfe 

 en onbedachte jeugd, die veeic die- 

 ren 



