FÜNGUS AAN DEN HIEL. 233 



van het been , gelyk het dch van voren 

 liet aanzien, nog kunnen dienstbaar 

 z^m , om het leven van dezen onge- 

 lukkigen lyder, (voor wien anderszins 

 niets dan een zekere en fchielyke 

 dood te wachten was ,) nog een' aan- 

 merkelyken tyd te verlengen. 



Door deze overweging overge- 

 haald, ftemden wy, ten laatften, ai-» 

 len tot de afzetting van het been; en 

 daar elk oogenblik van uitftel den 

 lyder aan eene nieuwe en allerzorge* 

 lykfte bloeding blootflelde, viel het 

 -befluit , om (tot voorkoming van dit 

 gevaar) dQ operatief zoo ras het maar 

 eenigszins mogelyk was, te verrich- 

 ten. -^ Dit ons belluit den lyder 

 ^medegedeeld zynde, hadden wy het 

 gcnoetjen, dat hy gereedelyk daarin 

 toeftcmde ; met eene zeldfame be- 

 daardheid daarbyvoegende, hoehyby 

 zich zelve al gedacht had , dat het 

 daarop zoude uitkomen. 



De jonge Heer greve , die deze 

 operatie, onder het oog en met by- 

 ftand van zynen Vader , flond te 

 doen, nam op zich, al den toeftel, 

 zoo. tot de kunstbewerking zelve, als 

 tPt der^elver verband, m<et den eer- 



P 5 ft^ 



