DE VERGIFTEN* 295^ 



even zoo min als, wanneer zy eik- 

 anderen byten y deze beet voor hen- 

 zelven doodlyk is. 



De Abt FONTANA beweert verder^ 

 dat dit vergift geen kenmerk in zich bé* 

 vatte van een zuur- of loogzout te zyn, 

 zoo als eenige fchryvers voorgeven; 

 maar dat het van een' gomachtigen aart 

 zy, zonder eenigen bepaalden fmaaki 

 Deze keurige naarfpoorder had de 

 ftoutheid, om alhet venyn, het gene 

 hy uit den adder deed druipen, op de 

 tong te nemen , en daarmede ^QVi 

 mond te bevochtigen, zonder ander 

 bykomend vocht, dan alleen van zyn 

 I fpeekfel; hy werd niets anders gewaar, 

 dan eene famentrekking en wrangheid 

 in den mond: zeer verfchiilende van 

 het venyn der fcor pioenen, het welke 

 bytend is ; of dat der byen en horfels , 

 waarvan de fraaak bitter is, en op dé 

 tong eeriQ f enf at ie of gevoel geeft van 

 een allerfcherpst mineraal zuurvocht. 



FONTANA heeft, gedurende eene 

 reeks van jaren, het vergift van een* 

 dooden adder in zyne volle kracht be- 

 houden, zoo als hetzelve belloten 

 lag in de holligheid van een' tand, 

 die uit zyn alveolus of kas geweken 



T 4 was; 



