DE V E R G I F T E ï^ 297 



kenmerk van het venyn des adders' 

 uitiuaakt. 



De proefnemingen, door fontana 

 in het werk gefteld , hebben hem 

 ten vollen overtuigd, dat de beet 

 van een* vergiftigen adder niet vol- 

 flrekt voor den mensch doodelyk 

 zyj hoewel hy erhtèr zoude moeten 

 bezwyken voor den beet van meer- 

 dere adders, 



Eene berekening , die de Abt vast- 

 gefteld heeft naar de hoeveelheid van 

 het vergift, in betrekking genomen tot 

 de grootte van een gebeten dier, komt 

 hierop uit. De hoeveelheid van het ve- 

 Tiyn, hetwelke de adder in zyn blaasje 

 of bewaarplaats met zich voert, bepaalt 

 hy op twee greinen, üitdeze bepaling 

 wil hy by gevolgtrekking afleiden: — 

 dat een duizendile deel van een grein ge- 

 j|ioegfaam zy, omeene musch of klein 

 vogeltje om hals te brengen- — dat 

 een zesduizendfte deel van een grein 

 eene duif ter dood brengt, die zesmaal' 

 zwaarder weegt dan de musch zelve: 

 -f- dat drie greinen van het vergift voor; 

 den mensch volftrekt doodelyk zyn*; 

 gs- qn dat men wel twaalf greinen noo* 



T5 dig 



