DE VERGIFTEN, 357 



tjes langen tyd in een' Haat van werk- 

 loosheid kunnen blyven , en van 

 eenen taaijen en vasthechtenden aard 

 zyn; waarvan ik voorbeelden heb aai^ 

 gehaald : — dat zy, uit hunne fchuiihoe- 

 ken zich ontwikkelende, in eene vlug- 

 ge doordringende kracht van werking 

 uitbarften; en niet allereerst het bloed 

 aandoen, ma.2iv fui /imiies bttmores ; na- 

 menlyk de waterachtige en fpeekfel- 

 vochten van het menfchelyke gellei zel- 

 ve: waaraan zy hetzelfde vergiftigend 

 vermogen mededeelen; na hen beroofd 

 te hebben van die zachte geaardheid^ 

 en dien naauwen band van vereeniging, 

 die hun natuurlyk eigen is. Voor het 

 overige zoude men dit vergift kunnen 

 befchouwen , als eene ontboudunq 

 masjü of klomp van verrotte olieachti- 

 ge, zwavelachtige, en bytende zout^ 

 deelen ; van eene iymige, gistende, 

 en geestryke natuur: in welke laatfte 

 hoedanigheid mogeiyk de kracht van 

 het vergift zit: — want anders zoude 

 het fpeekfel devfcorbutwi of fcheurbuiki- 

 gen, totzyn' hoQgiten trap van verrot- 

 ting opgeklommen, en alles txa'ceréreii- 

 4e y v/at hun in den mond NOJrkomt, 



Z 3 ev'c^a. 



