452 A. VAN SÖLINGEN, BERICHT 



van het been gevoedt; zoo dat dit al- 

 tyd koud , doof, en als onvermogend 

 was: in één woord, het gaan was zoo 

 pynlyk en vermoeijend, dat een enke- 

 le kerkgang altyd eenige koorts, en 

 niet zelden eene zware, veroorzaakte. 

 Daar wyders de ftoffen, welken het ge- 

 zwel voedden, weder voor een gedeel- 

 te in den omloop van het bloed te- 

 rug kwameii, en ook anderen daaruit 

 werden opgeflurpt; verwekte dit in 

 de lyderds, die anderszins een der ge- 

 zondfle en flerkfle geftellen heeft , 

 eene aanhoudende ongeileldheid: lübo- 

 Terende zy meestal aan int er milt erende 

 fluipkoortfen,. welken ik wel telkens 

 door zachte aperieniia^ rejohentia, en 

 eccoprotica kon overwinnen , doch wel- 

 ker recidive , wegens de voortdurende 

 oorzaak , onmogelyk konde worden 

 voorkomen. 



Zoo veel ongemak, dat de lyderes 

 doorgaans ongefleld, doorgaans pyn- 

 lyk maakte, en tegelyk van voorname 

 genoegens des levens beroofde, maak- 

 te de operatie alleszins wenschlyk ; zoo 

 maar de diagncfis van het gezwel zelve 

 hierin gcene zwarigheden opleverde. 



Ik verklaarde dezelve alleszins doen- 

 baar 



