( 129 ) 



spoliatus, consilii inops forsitan in terris insolitis errabimdus , magis ac ma^is 

 efferatur, duriorque fit et intractabilior. En origo secundi criminis. En iter pe^r- 

 lustratiim , priusquam in delictum posterius relapsus sit. 



_ Et vero , si pœnam priorem integram subiisset , euin unquam sanguine suorum 

 m posterum manus fedaturum fuisse quis affirmabit T Quin potius , pœnarum 

 sperala illa atqiie ordinaria efficacitas animum ejus fortiter affecisse't et inde- 

 lebilem sui memoriam.in pectore absterrito inscripsisset ! 



Inreisumma igitur haud immeiito forsan diceret aliquis legem in casu posito 

 ab homine bis reo graviores ob id unum pœnas reposcere , quia pœnam iuj 

 priorem sponte non incucurrerit , et occasionem oblatam dolores proximos 

 fugiendi, quam nemo sane tali in re dimisisset, felix arripuerit ! — Ueseramus 

 jam illud exemplum; et casum exàminemus quo quis , propter crimen anterius 

 pœna aliqua infkmanti , ut reclusionis , v. g. ex art'^ 104, i5o vel i5i mulcta- 

 tus, postea expleto pœnas tempore , crimen aliud pœna operarum perpetuarum 

 V. g. ex arf^ 332, 383 vel 3o4 §. afficiendum admiserit, hune ergo quoque 

 morti tradendum déclarât art. 56 §. ult. ! 



Attamen deficiunt iterum rationes legis. Pœnam priorem ut insufficientem 

 habuisse dicendus est? Sit hoc! quid mirum? levior illa carte erat, quam ut 

 crimen posterius iuhiberet. At pœnam posteriorem saliem ut insufàcientem 

 habuisse dicendus estfVerum hoc est 5 sed tum in classera ingreditur eorum qui 

 crimen prima vice, perpétrant , illudque operis perpetuis puniendum. 



Neque majori cum jure assuetum cum crimiuibus affirmabis. Consuetudo nihil 

 aliud esse potest nisi voluntaria atque planes repetita ejusdem facti commissio. 

 Hic autem de crimine penitus diverso agitur. 



Unum addamus : quid si quis pœnam v. g. degradationis civicœ (exemplo sit 

 art. 1)4.) passus, longissimo post intervallo, puia viginti vel triginta annorum, 

 novum crimen admiserit , pœna servitutis perpetuaï afficiendum ? 



Adest-ne iterum illa consuetudo criminis et obstinatio nocendi ? Consuetudo 

 tantas non patitur intermissiones (1). Dici-ne potest pœna priorinefficax? Quam 



(.} Il o'est pas déraisonuable de croire alors qu'il faut altnbuer celle seconde faule plutôt à 

 une fatalité particulière qu'à rhabitude du mal. Destriveaui , op. laud. pag. i85 



R. 



