( '4) 



dunf brevj paroxysmum criticum natura molitur, a bonis mala intègre nunc 

 separans et ad excernendutn praeparans. Hoc est ultimum actutn naturae cujus 

 ope morbus omnîuo jiidicatur. 



In febribiis aculis , inagnis et dispositlonibus ralidis organornm prinripum 

 solennis sanatio est per subitam mutationein cum manifestis egesiionibiis vei cfTalu 

 dignis abscesslbus , saepe una cum mngiio et cilo se inclinante certamiue. Haec 

 proprie crisis appellaïur (i) quie co (iefiuenilor eoqiie aculior est, (jiio velocius 

 sua tempera morbi decununt et conlra (a). 



Vox aulem «f/a-io- a »fi>ii» derivatiir ; scd bnic veibo xpna variam significationem 

 tribuerunt auctores ^ secundum qncsdam notât seccrnere et exceriiere , tanqiriin 

 sit in crisi opus naturae morbosa soccinenlls et exrerneiilis ^ vel ex aliis potius 

 dimirare et prœlio beilum dirimcre , qiio sensu crisis tanquam decreloria pugna 

 inter morbnm et naluram pro sainte vel inleritu torporis consideraïur, quod 

 certe cum veterum docirina maxime consentit. Verum tamen ex Galeno vox 

 crisis de foro usurpatur «îto t»» e» T»iir iiKarrtifiair et idem ac j'udicium significat , 

 sive damnet illud sive absolvat. Quœ noiio judicii a plurimis auctoribus admissa 

 fuit, liret ulroque priori sensu crisim bene mulli habuerint. 



Critica haec perturbalio defmitis diebus solet conlingere qui ob id critici sive 

 decretorii dicuntur. Saepe sippius prasmonsiratur quibusdam diebus qui idcirco 

 indices audiunt^ denique eamdem tum prœcedunt tum comitantur signa quse 

 dicuulur decretoria ^ de quitus mox dicturi sumus. 



Egestiones quibus morbi subito solvuntur criticœ nominantur et manifestCB 

 quae magnae et subitaneae. 



Vox autem crisis in génère sumpta nihil aliud ex veterum scriptis significat 

 quara subitam gravis morbi in melius aut deterius conversionem , idque inter 

 véhémentes corporis perturbationes , sensibilesque materiae criticae evacuationes 

 vel ad alia loca quam quibus primum inhœsit, decubitus ^ non tamen silentio 

 praetereundum , quod plurimi inter veteres et Galenus ipse vocem crisis sim- 



(i) Gai. de cris. conf. lib. III. p. 3o6. 

 (a) Id. lib. II et III caput V. 



