spectat aphorismus sequens : febricitantem nisi diebus imparibiis febris dimiserit 

 reverti consuevit (i). Nam quarto et decimo quarto et vigesimo die crises multas 

 absque récidiva factas in Epidemicis ipse narrât Hippocrates, et nemo veterum 

 his paribus diebus denegat summam in decernendo fidem et dignitatem sine 

 metu recidivi maii. Unde Galenus , licet non neget in acutis crebriorem crisim 

 diebus imparibus fieri, dubitat an genuiuus il(e locus fuerit et pro imparibus 

 legendum voluil criticis , prout in Goacis praenotionibus (2) habetur. 



Ex veteribus prseterea quidam plus mlnusve vlrtutis diebus paribus vel im- 

 paribus tribuebant, prout sanguis vel bilis causa morbi baberetur; morbos enim 

 biliosos saepe in diebus imparibus accessiones sortiri , sanguineos vero in diebus 

 paribus , profitebantur. 



Quidam etiam volebant , ubi dies mortis notus erat , non magni negotil esse 

 uti diem , sic etiam crisis boram , prœdicere : tempus vero accessionis et magni- 

 tudinem exacte cognoscere oportebat; nam cum neminem fugiat, in pessimo 

 accessionis tempore hominem moriturum 5 considerandum est m qua potlssimum 

 cujusque accessionis parte aeger gravetur maxime , gravioraque adsint sympto- 

 mata. Ubi haec nota sunt, praesagiri potest, die praedicto hominem moriturum 

 circa eamdemhoram , qua cujusque accessionis pars gravisslma fuit. Fatetur quidem 

 Galenus speculationem hanc quandoque fallere , affirmât tamen se hoc majori ex 

 parte verum deprehendisse (3). 



§. XL. 



Eam expositionem doctrinœ dierum decretoriorum ut absolvamus , et ut nihil 

 omittamus quod ad eam aliquam relationem habet, quœdam adhuc nobis dicenda 

 sunt de utilitate, de difficultatibus hujus doctrinœ et de causa numeri ordinati 

 quem sortiuntur dies decretorii. Quanquam de hoc puncto multa in secunda 

 parte proferam, non incongruum nec supervacuum est, ut opinor, quod hic jam 



(0 Aph. sect. IV. 61. 



(2) N. i46. 



(3) De dieb. décret, lib. I. p. 294. 



