(64 ) 



rcnonibiis et siio tempore taies crises non amplius fièrent, nec praedictiones 

 51133 in morbis acutis adeo certa; nec indubitatae fidei, prout apiid Ilippocratctn 

 inveniuntur. Vilipendebant illi sludium Hippocraticum et inutile censebant , non 

 ex eo quod Hippocratem errasse vel superstitione deceptum fuisse (iu hoc vero 

 a clieniistis diflerunt) crediderint^ sed quod potius ultra haud contingerent ea 

 signa morborum judiciaque , quam ipsius tcmporibus. Ititer lies auctores septimi 

 decimi saeculi numerandi sunt : Waldsdimidius (i), Barbeyrac , et quidam alii 

 Monspelienses medici qui crises neglexerunt, vel de illis fere nihil dixerunt. 

 Mox exposituri sumus sententiam aliquot medicorum Hippocralicorum , qui banc 

 opinionem confutant. 



S- LIV. 



Baglivius naturam respiciens et totus Hippocratis studio traditus, quem, de- 

 •prebensa doctrinas illius veritale, artis medicas verum ducem et magistrum pro- 

 clamabat , primus fuit qui crisium doctrinam et dierum criticorum a derisione 

 tune communissima vindicare cœpit. Cur veterum sedulitatem et crisium die- 

 rumque criticorum doctrinam derideant hujus temporis medici , notât duas po- 

 tissimum causas : primo ob prœconceplam falsam opinionem de veterum scriptis , 

 secundo ob methodum curaudi speculativam fallacemque , quas motus naturae 

 in producenda crisi impedit vel perturbât 5 quibus de causis , criticis naturae 

 motibus ex voto non succedentibus , scieniiam illorum tanquam inanem irrident. 

 « Sed veniamus ad rem , inquit Baglivius (2) atque ex defensione veritatis a 

 falsitate, scientiam banc tanquam praecipuum curandarum febrium fundamentum, 

 pristino splendori restiluamus. » Sanguinis motum et effervescentiam cum liquo- 

 rum fermentescibilium fermentatione , quae juxta leges defmitas et tempore 

 stato fit, comparât et ex analogia concludit sanguinis despumationem etiam or- 

 dine et diebus praefixis , locum babere posse. Dicit se in Italias nosocomiis ve- 

 ritatem doctrinae Hippocratis deprehendisse , et in rusticis , quique medicorum 



(i) Fund. med. p. ii3. 



(a) Praxis med. p. 254 ^' •4°' 



