INTRODUCTIO. 5 



omnes magistro suo gloriantur Socrate; quod 

 tota antiquitas summis laudibus celebret Socra- 

 tem , tamquam verae philosophiae parentem; 

 denique quod , uti coniplures Socratici, sic 

 etiam Plato primarias in dialogis suis partes 

 Socrati tribuat, et hunc egregia quaeque disse- 

 rentem inducat, quod certe non fecisset, nisi sibi 

 conscius esset , se philosophiae suae fundamenta 

 saltem ac prima initia a Socrate accepisse. Simul 

 tamen hi fatentur, nonomnia, quae Plato So- 

 crati tribuit, huic tribui jure posse; nam Pla- 

 tonem etiam plurima habere sibi propria, nec 

 simpliciter referre , quae a Socrate acceperit, 

 Hincalii, imprimis SchleiermacherCi)» recur- 

 rendum esse dixcrunt ad universos philosophos 

 Socraticos, et ea, quae his ornnibus commu- 

 nia sint, censenda esse a communi promanasse 

 fonte, nempe aSocrate; haec igitur Socrati 

 tribuenda esse, sed ita, ut e Platonis et Xe- 

 nophontis scriptis illustranda et accuratius 

 definienda sint. Alii , in his Brandis(a), ex 

 Aristotelis scriptispeti volunt Socratisplacita, 

 quae Xenophon non percepta silentio praeterie- 



rit 



(1) V. ejus: jibhandlung Sber den Werth des Socrates^ 

 als Philosophen , in Abhandlungen der Preussischen Aca— 

 demie der TFissenschaften , philosophische Klassa l3i4- 

 ]8l5. p. 5o. sqq. imprimis p. 69. sq. 



(2) V. ejus Commentaiio : Grundlinien der liehre dei 

 Socrates , iu Rheinisches Mussum 1827. p, 118. aqq. 



