10 INTRODUCTIO. 



frequentia hominum , atque pro varia opportunitate 



de variis relnis , disserebat. Nec aliter agebat cum 



iis juvenibus , qui , ipsius humanitate et virtute 



allecti , assidua ejus consuetudine utebantur: pro- 



uti in horum aliquo errorem aut pravum animi 



studium animadvertebat evellendum , aut bonum 



aliquid eliciendum , ad hoc sermonem dirigebat, 



Praeterea ea ipsa , quae ita pro oblata opportuni- 



tate disserebat , non redigebat ad certa principia , 



sed exordiri solebat ab iis , quae ab omnibus agnos- 



cerentur, ha tocv (JMKitTTOi b(jt,oKoyou(/Jvuv iiropivsTO, 



ut ait Xenophon, hanc tutissimara ad aliquid 



aliis persuadendum viam esse existimans (i). Non 



igitur facile quis , in hisce studiis novus , ex his 



non inter se junctis et pro varia opportunltate ha- 



bitis sermonibus, totam quandam de rebus divinis 



dactrinam conficiat, et exponat, quomodo singulae 



ejus partes in Socratis mcnte conjunctae fuerint, 



quibusque fundamentis innitantur. 



Aliud etiam est, qiiod difficuliatem auget: nempe 



Xenophon conscripsit librum suum, non ut 



praeberet iraaginem Socratis, omnibus numeris 



absolutam , sed ut eum ostcnderet injuste ab Athe- 



niensibus esse damnatum ; ad hoc igitur consilium 



quae conducere videbantiir , ea modo complexus 



est. 



Ac- 



(l) Cfr. G. Wiggera, Socratds , als Msnschf als 

 Biirger und als Philusopfi , (ed. II. J p. l8l stri. , et 

 W. Fr. Kriig, Gesck. dcr PhiLaitsr Zeit (ed. ii.) §. Sg. 



Cf. Mamor. IV. c. 5. '^. i5. 



