THEOLOGICA. 27 



dere Socrates solebat. Tempcramia quidem 

 fundamcntum est omnis virtutis : nam temperans 

 demum judicare potest, quid sit vere utilc^ idque 

 sequi; cum intemperans et videre hoc nequeat, 

 et, si vel videat, cupiditatibus abripiatur, ut 

 ea^ quae statim voluptatem aferunt (^i) , eligatprae 

 iis, quae vere et nunc utilia sunt, et majoris 

 etiamnum, in futurum percipiendae , utilitatis spem 

 praebent. Ipsis auiem illls voluptatibus , quarum 

 cupidine intemperans se abripi sinit, vere demum 

 fruitur temperans: nam voluptas demum percipitur 

 ex aliqua re, si ea tum fruimur, cum ea indige- 

 mus, e cibo, verbi causa, ubi esurimus. Nec 

 difficile est, illas cupiditates reprimere in tempus: 

 nam temperans incitatur spe praemii , quod inde 

 percepturus sit, quemadmodum venatores multos la- 

 bores praedae spe incitati perferunt. Etenim Tempe- 

 rans solus potest aliquid discere et facere eorum, 

 quae sunt KxKoxc^yoiQa. ; solus potest addiscere artem 

 regiam , quae est eorum , qui civitati praesunt : vi- 

 vunt autem jucundius ii, qui regunt, quam ii, 

 qui reguntur; solus ille corpus robustum ani- 

 mumque fortem conservat , et ita domum suam 

 bene regere , civitati prodesse potest , bonos nan- 

 ciscitur amicos, ab omnibus colitur. Nam turpis 

 est intemperantia , quae facit, ut quis, bruti ani- 



ma« 



(1) Haec dicit to, v^su., t«5 syyvTXTia i[^ava,q, Ta:? 

 Ijc mx) TrxpcixiiiiFCi yi^ovcn; , quas opponit , non rebus ho~ 

 nestis, sed rebus vere utilibus, IV. c, 5, §. 6. lo. Lib. II. §.20. 



