T H E L G I C A. 51 



Socraticam virtutem nil aliud esse, quam na' 

 turale omnibus felicitatis studium , ratione rectum. 

 Hinc virtutem ipsam a-oCplxv dicebat; hinc id, 

 quod omnium experientiae repugnat: „ neminem 

 „ novi alia facientem , quam quae facere decere cen- 

 n set (i)." 



Hujus autem sapientiae, quae ad xx>,oxt^yci6iaif' 

 ducit, praecipua pars est sui cognitio , quae in eo' 

 imprimis est posita, ut quis cognoscat virium sua:* 

 rum modum , quidfacere valeat, quid non item. Nam,i 

 qui se ipse novit, numquam nimiis excidet ausis,; 

 et sic dedecus damnumque maximum evitabit. Cum 

 autem noverit, quae sibi prosint, quid alii homi- 

 nes sibi praestare possint , maximam ab aliis utili- 

 tatem percipiet (2). 



Cum igitur virtutis finis sit, ut homo evadat' 

 KxXoK^yxdoq , i. e. aptus ad vitam in civitate bene 

 et felicitcr agendam , sponte sequebatur hoc : virtu- 

 tem eatenus modo colendam esse , quatenus prosit ad- 

 hunc finem. Hinc non Socrates id vult, uthomo 

 a terrenis ad coelestia se convertat, sed ut eatenus 

 cupiditates suas coerceat , quatenus ipsum impe- 

 diant, quo minus axXoxc^yxQoi; sit (3). Hinc non 

 tantum licitum , sed boni viri officium esse duxit, 

 inimicis quam maxime nocere; prava, ut menda- 

 ciura , si bono consilio erga amicos adhibeantur , 



jus- 



(i) Cf. Mem. III. c. 9. §.5. IV. c. 6. f 6. 



(a Mt!m, IV. c. 2. ^. 26-5o. 



(3) Mem. I. c. 3. §. i4. coll. § n. 



