50 C M M E N T A T I O 



niaxime vcnerentur: nullo autem modo fieri posse , 

 ut tam diu in errore iiomines versentur , nec unquam 

 intelligant, se decipi. Denique idem probat e 

 comparatione animi humani : „ Attende ," inquit , 

 „ o bone ! ad mentem ipse tiiam : hanc vides cor- 

 „ pus tuum , cui inest , ad voluntatem regere^ 

 „ similiter existimandum est, mentem eam, quae 

 „ omne universum pervadit, omnia ad libitum dis- 

 „ ponere. Et quum oculus tuus queat procul 

 „ prospicere, animusque tuus et quae hac in regi- 

 „ one , et quae in Aegypto, et quae in Sicilia 

 „ sunt, simul cogitatione amplecti possit : non mi- 

 „ nora divinae naturae tribuere licet, sed existiman- 

 „ dum est , ocuhuTi quasi divinum omnia simul 

 „ videre , mentem divinam omnia curare" (i). 



Ultimum hoc argumentum , quod concludit via 

 emimnttae , quae dicitur , ex natura humana ad 

 naturam divinam , pertinet ad providentiam , om' 

 nem rerum universitatem complectentem ; priora 

 tantura ad homines , tamquam curae divinae objectos. 



Hisce exposiiis, Socrates ad experientiam pro- 

 vocat eorum , qui Deos reHgiose colunt, „ Quem- 

 „ admodum, inquit, beneliciis praestandis cognos- 

 „ cis eos, qui benelicia referre voUint , et consiliis 

 „ rogandis prudcntes: ita et Deos cole, ut videas, 

 „ nura tibi beueficia praebere , ct significare ea , 

 „ quae hominibus ignotu sunt, vehnt; tum enira 



„ vi. 



(l) Cr. Mfinoruhiliuiii 1. c. 4 J. 17. 



