* T H E O L O G I C A. 59 



audiret , quam . de accusatione , ipsum iiionet , ut 

 cogitet de defensione paranda. At ille : „ Nonne 

 „ tibi videor ," inquit , „ vitam traduxisse , lioc 

 „ unum meditans , quum niliil aliud egerim , quam 

 y, quid justum sit, quid injustum, inquirere, illud 

 „ facere, ab hoc abstinere? Haec optinia mihi vi-: 

 „ detur defensionis paratio, Herm. At nonne 

 „ vides, Socrates! judices damnasse jam multos 

 „ insontes, eorum sermonibus ofi^ensos, multos 

 „ quoque absolvisse injusta patrantes , qui nempe 

 „ ipsorum benevolentiam captare noverant? Socr. 

 „ Sed mehercule ! quum jam coepissem cogitare, 

 „ quomodo me apud judices defenderem , daenio- 

 „ nium restitit. Herm. Mira narras ! Socr. 

 „ Mirarisne, Deo melius hoc videri , ut jam vitam 

 „ deponam ? nam profecto , ad hunc usque diem , 

 „ non concesserim ulUim horainem melius ct ju- 

 „ cundius, quam me, vixisse : optime enim vivere 

 „ existimo eos, qui optime operam dant ,. utquam 

 „ optimi fiant, jucundissime autem eos , qui maxi- 

 „ me vident , se meliores fieri. Haec autem ad 

 „ hoc usque tempus mihi contigere. Sin vero 

 „ diutius vivo , non potero non subire senectutis 

 „ molestias, qua et sensuum acies, et mentis vires 

 „ minuuntur. Praeterea , si injusta morte afficior, 

 „ iis, qui injuste me condemnarunt, lurpe hoc erit, 

 „ non mihi. — Persuasum mihi quoque habeo poste- 

 „ ros, etiamsi nunc moriar, memoriara mei servaturos 

 „ esse , alitcr quam eorum , qui me ad moriem duxc- 



„ runt: 



