THEOLOGICA. 6i 



qualis certe erat Socrates, ea, quae ingenii 

 alacritate , experientiae usu , et analogice e causis 

 ad efFectus probabiles concludendo , assecuti sunt , 

 tribuere efBcaciae cuidam divinae , immediate in 

 animum agenti ; quod inter alios in Luthero et 

 Zuinglio apparuit, et in plerisque iis obtinet , 

 qui inter homines parum excultos vates divi- 

 nitus afflati et sibi videntur , et a rehquis habentur. 

 Sic quoque Mystici phantasiae suae luxuriantis 

 figmenta habent pro adspirationibus divinis, Ac- 

 cedebant et alia , quo facilius Socrates eo ad- 

 duceretur : nam in antiquitate vulgata erat opinio de 

 immediata Deorum in hominum animos vi, deque 

 geniis cuique homini adhaerentibus. Praeterea 

 exigua tunc erat animi humani naturae cognitio; 

 quo fieri facile poterat , ut ipse sibi harum , mente 

 peractarum ce/errimeque peractarum , operationum 

 non conscius esset, 



Sponte igitur , uti vo/iou? illos ciypxCpoug $ sic 

 etiam hanc vocem internam a Deo repetebat auctore , 

 quoniam causam propiorem non videbat. 



Quomodo haec iis, quae aliunde, e Platone et 

 e Plutarchi de genio Socratis libro, notasunt; 

 imprimis eo, quod Socrates, ab amicis rogatus, 

 quid esset divinum illud , ipse non haberet , quod 

 responderet, confirmentur et ilUistrentur, expo- 

 nere non sinit instltuti nostri ratio (i). 



Ex- 



(i) Cfiir. inler pliiiiinos, qiii de Socratis genio egt- 



runt, 



