THEOLOGICA. 6^ 



faceret , nec est inter eos , qui hominis naturani 

 quam maxime possunt deprimunt. Contra alte 

 sentiebat de liominis ingenio , hoc etiam uti jube- 

 bat semper quam maxime; imo illicitum habebat, 

 ad Deos recurrere , ubi ratio nostra nobis sufficere 

 possit. Sed simul penitus sentiebat, multa esse, 

 ad quae ipsi non sufficiamus ; saepe fieri , ut majore 

 * quadam quam ea , qua homines gaudent , sapien- 

 tia hominibus opus sit ; et omnibus iis , qui lioc 

 .sentiebant , suadebat divinationi operam dare (i). 

 Simulquoque, quod rite observat Xenophon(2), 

 non usus fuisset divinatione, nec Deorum consi- 

 liis semper obtemperasset , nisi sibi persuasum ha- 

 buisset , Deos et posse et velle hominibus consu- 

 lere. 



Talem animi sensum non possumus non in So- 

 crate diligere, sed prave est directus. Erravit in 

 eo Socrates, quod , quum ihtelligeret, multa 

 Deum sibi reservasse , non ihtelligerec , Deum nihil 

 nos celare , quod scire nostra intersit. Deus enim 

 eo ipso , quod illa sibi reservat, ostendit se velle, 

 ut homines fidente animo ea sibi committant ; non 

 ut haec oracuhs et divinationibus a se percon- 

 tentur. 



§• 4« 



(i) Cf. Mem. IV, c. 7. §. io. 

 (2) Cf. Mem. I. c. 1. §. 5. 



GRAT. E 



