T H E O L O G I C A. 85 



quid Socrates hac de re cx'scimaverit. Ipsi ctraiTi 

 antiqui videntur ferre non potuisse Socratis 

 modestiam, ideoque sententiam ipsi hac de re tri- 

 buunt, minime cum ipsius disertis efFatis congru- 

 entem. Pseudo-Plutarchus (i) refert , Socra- 

 tem habuisse Deum z^^pia-Tov fTSc? , i.e. aliqi/id ab 

 omni materia sccretutn , et nulH permixttim pati- 

 hili rei. Quaestionem hanc non attingunt Sweig- 

 hauser(2) et Imm. Derger e^). Wiggers (4) 

 monet, e modesto Socratis ingenio jara in an- 

 tecessumprobabile esse, temeritatis, humani ingenii 

 terminos transgredientis , eum duxisse , de Deorum 

 substantia aliquid statuere velle. Tennemann 

 item dicit , Socratem non id sibi sumere voluis- 

 se , ut de substantia divinae naturae philosophare- 

 tur ; etsi idem , parum sibi constans , dicat , S o- 

 cratem divinam naturam habuisse immatcriakm (5). 

 Ddg^rando (6) non dubitat asserere , agnovisse 

 Socratem Deum ifnmaterialem ^ etsi in loco 

 Xenophonteo , quem ad id probandura afFert , nihil 

 inveniatur , quod buic sententiae faveat. Mei- 



ners 



(i) De plac. philosoph, I. 7. 



(2) Theologia Socraf. e Xenophontis Mem. excerpta , 

 Opusc. Totn. 1. cf. §, i4. 



(3) Geschichte der Religionsphilosophie lil>. III. c 2- cf. 

 p. Igi. 



(4) 1. 1. p. 199. 



(5) 1. I. Tom. II. p. 73. 



(6) 1. I. Toin. I. p. i58. 



