T H E O L O G I C A. 87 



esse Deos crediderit. Nara ciim ea sentiendi ra- 

 tione plane congiiiit, quod non tani philosopiiare- 

 tur de persona divina, qiiam de vi ac voluutaie 

 divina. Inquirebat, quid divinum Numen liomi- 

 nibus praebere velit, quid ab hominibus postulet; 

 num haec vis et haec voluntas pluribus commu- 

 nis esset , an vero uni tantum personae tribueuda , 

 hoc fortasse minus curabat ; adeoque , quum vide- 

 ret, ab omnibus receptam esse senrentiam de plu- 

 ribus Diis , hanc facile suscepit , et dihgenter in 

 eam inquirere neglexit. 



In notione autem , quam vSocrates sibi divinae 

 naturaeinformavit , exponenda, gravissimum aliquid 

 superest. Quae hucusque disquisivimus, num ma- 

 terialis sit nec ne , num uni m pluribu^ personis 

 propria: haec ad externam magis Dei naturaui per- 

 tinent. Oculos convertere debemus ad Socratis 

 sententias de interiori Dei natura; et tum reperi- 

 mus, Socratem Deum sibi proponcre, ut ens . 

 rationale et morale. Quae Dei notio in omni ejus 

 doctrina dominatur , ct partim diserte ab eo pro- , 

 nuntiata est. Nam Deus , e Socratis sententia, 

 in mundo ordinando et regendo sibi fi?iem aliquem 

 proponit , et eum quidem , ut hominibus omnia 

 optime inserviant, adeoque habetur natura ratio- 

 nalis ^ quae secundum tines, ratione sua sibi con- 

 stitutos , agit. IIos fines Socrates in rerum 

 natura manifestatos cernebat , et cxponcre solebat , 

 quam convenienter his finibus, id cst , quara sapir 



en- 



