T II E O L O G I C A. 51, 



temnere coeperant. Hinc erat opinio , Deos munc- 

 ribus corrunipi , et sacrificiis flecti posse , ita ut 

 ei , qui plurima sacrificia offerret , etsi esset ne- 

 quissimus homo, maxime faverent; itaque, si quid 

 flagitii commissum esse privatim aut publice vide- 

 batur, sacrificia off^erebantur , quibus Dii permo- 

 verentur, ut sontes poena justa eximerent, eciamsi 

 non conjuncta essent cum animi , malarum actio- 

 num fontis, conversione (i). Non ita Socrates: 

 hic Deum semper tueri leges suas , et juste in re- 

 bus humanis regundis versari existimabat. 



Haec autem egregia progressio ad veram dignam- 

 que Dei notionem , cuinam causae tribuenda vide- 

 tur? Causa erat, quod ipse Socrates pervenerat 

 ad conscientiam dignitatis suae rationalis et mora- 

 lis. Id , quod homo in se ipso praestantissimum 

 et dignissimum videt, solet divinaenaturae tribuere: 

 si homo corpus praecipuam naturae suae partem 

 habet , vel etiam unice corpore naturam suam con- 

 tineri censet , divinae naturae loco habet et colit 

 id , cui corpus subjectum est, externam nempe 

 rerum naturam , vires physicas ; sin vero rationa- 

 lem suam partem , id colit, cui naturae morales 

 subsunt, naturara moralem summam, legis mora- 

 lis auctorem. Sic et in Socrate res se habet. 

 Cum sibi conscius esset , se ratione praeditum 



es- 



(i) Cf. Plat. de Rep. Lib. II. pag. 564, ubi affertur 



Homericuin illud : aTpeTTToi Se ys S(a,1 ieotciuToL 



