THEOLOGICA. 



97 



patet, id, consilii , quod sibi proposuerat, ratione 

 habita, summopere esse laudandum. 



Invenimus multa apud eum praeclara. Sensus 

 religiosus ad optima quaeque eum duxit. Mentem 

 divinam veneratur omnium rerum auctorera ; pro- 

 videntiam , ad singula descendentem , atque rerum 

 humanarum regimen divinum agnoscit; videt at 

 persentit sapientiam , benignitatem , justitiam divi- 

 nam in omnibus , quae in rerum natura sunt , 

 aut in societate humana fiunt. Deum habet natu- 

 ram rationalem et moralem , nulla re indigentem. 

 Ille in rebus moderandis fines a se ipso positos 

 sequitur , et leges tulit hominibus omnibus obser- 

 vandas. 



Sed haec praeclara conjuncta sunt cum gravibus 

 erroribus, quibus aevi illius conditio ea inquinavlt. 

 Etsi sensus eum ad optima quaeque ducit, ratio 

 tamen nondum exutis aevi erroribus adhaeret ; 

 hinc , etsi unam vim Divinam , eandem sapientiam 

 benignitatem , justitiam ubique agnoscat, simul 

 plures personas divinas colit. Hinc etiara supersti- 

 tiosis raultis , e religione populari petitis , opini- 

 onibus imbutus est, de divinatione ; de immediata 

 Deorum in res humanas vi ; de cultu externo civi- 

 tatis lege praestando , in quo pietas erga Deos 

 posita sit. 



Haec singula jam vidimus. Nec tamen ita jam 

 satis liquet , quonam pretio habenda sit doctrina 

 Socratica. Nempe vidimus , quid judicandum sit 



GRAT. G ,le 



