9« C O M M E N T A T I O 



dc singnlis iis , quae in illa adsiint. Haec aiuem 

 singiila speccasse , non suflicit: singula possunt 

 esse laiidanda, et tamen in uniyersa doctrina multa 

 deesse, multa inesse prava. Universam igitur 

 Socratis doctrinam contemplari debemus, ut rite 

 liqueat , quid de ea sit judicandum. Hoc autem 

 optime facere possumus , si videmus , quaenam 

 sit, in Socratis doctrlna, inter naturam divinam 

 et homines conjunctio. Conjunctio enim hominum 

 cum Deo varia est. Aliter profecto cum Deo se 

 conjunctum sentit Graecus ^ qui Deum colit festis 

 laetis et hilaribus , hidis gymnicis et musicis , cho- 

 ris et saltationibus ; aliter Indus , qui omnibus mo- 

 dis carnem excruciat omnesque vitae hujus delicias 

 respuit, et, moerenssemper humanaequeinfirmitatis 

 sensum prae se ferens , Deum colere sibi videtur. 

 Hic autem varius conjunctionis modus pendet 

 e variis de Divina natura notionibus. Indus Deum 

 sibi proponit vim quandam infinitam , infinite po- 

 rentem ; hanc autem infinitam vim , cui resisti 

 nequit , sibi proponit ut hostilem et humanae 

 Jelicitati invidcntem ; igitur hanc nietuit et propi- 

 tiam sibi reddere conatur , abstinendo ab ipsis iis 

 rebus, quae sibi gratissimae sunt. Graecus contra, 

 Deos sibi proponit ut liomines , perfectiores qui- 

 dem et prae hominibus excellences potentia et vita 

 aeterna , scd tamen homines , qui, aeque ac ipsi, 

 ddectentur ludis et choris. Quum igitur conjunc- 

 tionis modus variiis pendeat e variis de natura Divina 



no- 



