102 C O M M E N T A T I O 



Diii causam beuefaciendi esse naturam , illos nocerc 



non posse (i). Talis demiim Dei notio vere excitat 



liduciae in Deo sensiun , araorem erga Deum , ani- 



niumque ei plane deditumj ex hac oritur animi 



tranqaillitas ea, qua homo in mediis rerum exter- 



narura fluctuationibus ad Deum erigitur, et Divini 



amoris sensu constans manet et serenus. Hic cala- 



mitates , quae ipsi accidunt , tranquillo fert animo, 



Socrates contra calamitates dicebat esse poenas 



Divinas (a), quarum igitur sensu non poterat non 



penitus dejici; simulac ingrati quid ipsi accideret , 



et rerum naturam externani , et Deum , sibi adver- 



sum cogitare debebat , et sic ab omni parte se 



ab hostibus sentire circumdatum. In adversa igitur 



tbrtuna non illud ei patebat refagium , quod omni- 



bus patet , qui melius de Deo sentire didicernnt, 



nempe ut ad Deura confugiant : hunc ipsum enim 



sibi adversum esse cogitat. At vero , obraoveri 



posset , in carcere tamen et mortis periculo S o- 



crates inconcussam animi tranquillitatem ostendit. 



Hic autem idem observamus, quod in Socrate jam 



saepius observavimus , et quod in omnibus horainibus 



cernitur , nempe a natura incorrupta vinci doc- 



trinam pravam. Si convenienter doctrinae suae 



vitam composuisset , non potuisset tranquille raor- 



tem adire (3), — 



Ea 



(1) Cf. Sencca , Ejust. g5. 



(2) Cf. Mem. IV. c. 4, §. 19. sqq. 



i3) Socrates , jiet sortem siinin nielius edo«t>us , sub 



vi- 



