T H E O L G I C A. 105 



quae colitur , ut Legi alicui satisfiat: legalis autem 

 virtus semper imperfecta est, cum ipsi non Deus 

 summe perfectus , nunquam attingendus , ut norma 

 proponatur , sed lex aliqua , quae attingi potest ; 

 plerumque etiam civilis , quia lex ista solet civilem 

 habere rationem; — quod in Socrate obtinere, 

 jam in Introitu vidimus. 



Non opus sane erit , multis exponere , quanto prae- 

 stantior sit vis ea , quara in vitam hominum mora- 

 lem exerceat talis Dei notio, qua habetur Toayadov, 

 qua colitur , ut qui non possit nocere , qui natura 

 sua ad benefaciendum ducatur. Talem Deum non 

 possumus non amare ; sic enim fit illud , quod 

 antiquitas dicebat : spai; oivTspuTx tIktsi ; Dei amor 

 nos cogit, ut ipsum redamemus. Quem autem 

 cum amemus, ei non possumus -non similes esse 

 velle; hinc non studemus, ut legibus satisfa- 

 ciamus, sed ut, quantum homini liceat, similes 

 Deo fiamus. Sic oritur illa o^oiu(Tig tcj ^ec^, quam 

 Plato tam magnifice celebravit, et virtus vere 

 rcligiosa, quam Plato aliique philosophi jam 

 spectabant. Haec neque impura amplius est, quura 

 ob causam internam , ob amorem , colatur ; neque 

 civilis , quum non civitatis ]eges , sed Dei perfec- 

 tio ei proponatur norma (1). 



Re- 



(i) Haec bfioiuKTi? non iiiest in Socratis dicto , 

 Memor. I. c. 6.^.10., ubi cst tantum sitnilitudo e.rterna , 

 iu amictus et victus teuiiitate positn , non ipsins mentis 

 animique simililudo. Praeterea tale quid repuguat lotius 



doc- 



