io6 C O M M E N T A T I O 



Reliqiia etiam, quae jam supra vidimus minus 

 probanda esse in Socratisde rebus divinis doc- 

 trina, profecta sunt e ratione , qua Socrates 

 Deum et homines conjunctos esse existimabat, 

 quam kgalem dixinuis. — Primum quidem Socra- 

 tem vidimus Dei benignitaiem restringere ad ho- 

 mines , et ab ea excludere reliquam rerum naturam 

 omnem ; nec mirum : ubi enim Deus leges praeci- 

 pit, et pro impletis legibus beneficia rependit, 

 reliqua animantia , quae non libere agunt , nec 

 igitur possunt observare leges divinas , benignitatis 

 divinae participes esse non possunt. — Deinde 

 vidimus Socratem existimasse , Deos certura 

 quendam cultum instituisse in singulis civitatibus, 

 quem homines ipsis praestare deberent. Hoc etiam 

 manavit ex illo conjunctionis modo legali. Nam in 

 eo homines non divini amoris sensu ad Deum 



red- 



doctrinae Socraticae indoli ; quod optime illucescit , si 

 conferamus Socratis dictum , Memor, III. c. g. §, i5., 

 (ubi Deo gratissimum esse eum dicit , qiii civilia officia 

 tene peragit) , cura iliis Platonis verbis : TrsifXffSxi 

 Xpyj ivUv^s (psCysiv ori t o.xk^t «■ , (pyy*! os ofioibKnq ru fiew 

 etc. Socrates omnino loquitur de quadam hominis cutn 

 Deo similitudine , in eo iiempe posita, quod aniraus liu- 

 manus corpus regat , nec tameu conspiciatur , prouti Deus 

 universum regens ipse quoque non conspiciendura se prae- 

 bct : sed haec est simiiitudo naturalis , uon moralis , 

 ad quam homo recta ingeuii sui diviui explicalione pervenit. 

 Couf. Mem. IV. c. 3. §. i4. I. c. 4. §. 17. Cf. van V e 1- 

 z e n , Dissert. de hominis cum Deo similitudirie , Grouing. 

 i835. p. g3 sqq. 



