T H E O L G I C A. 109 



aut corrumpi possit. Plerisque tura Deus habeba- 

 tur quasi homo levis et inconstans , cui modo 

 hoc , raodo illud placeret , qui aeque facile horai- 

 nibus succenseret, et donis propitius redderetur. 



Socratis de rebus divinis doctrina ducebat, 

 ut vidimus , ad virtutem civilem : sed id ipsum 

 eo tempore jam magnum erat. Tum Sophistae 

 evertere studebant, et apud permultos jam ever- ' 

 terant virtutis et civitatis fundamenta. Socrates 

 ea restituebat et confirmabat; illi legum praecepta 

 et hominum inter se officia orta esse dicebant , vel 

 casu diuturnavc consuctudine , vel legislatorum arte: 

 hic ea repetebat a divino Numine , et vindicari sem- 

 per ab eo dicebat. 



Talis divinae naturae notio non poterat non, eo 

 tempore, quam maxime prodesse. Si ita sublimis 

 fuisset, ac Platonica de rebus Divinis doctrina, 

 longe minus profuisset. Tum in scholis philoso- 

 phorum mansisset , nec extra eas vim exseruisset : 

 nunc in vitam publicam vim habuit, et multos 

 adduxit ad colendam , si non puram religiosamque, 

 certe civilem virtutem ; ut sic aliquando ad pu- 

 riorem et religionem et virtutem adduci pos- 

 sent. Sic in Socrate videmus , quam vere Cle- 

 mens Alexandrinus, Pauli apostoli mentem 

 exprimens , dixerit (cujus verbis jam ut syinbolo 

 utor) : „ ^ETnxitoLyuysi ^ 0i?,o(ro0iei to 'E?.?,>}vixbv , 

 1, ug T/0[/.og TOiJi'E{opxlcvg , ac XpnTTOv»" (^Slromat.. 

 I. a.Sa. editionis Sylburgi'). 



IN- 



