THEOLOGICA. 167 



ulcisci cupit, nec animum prodit implacabilem, 

 Sibi tantum postulat, quae aut Iiostilis populus 

 eripuit,aut, quamvisidjustum esset ,non concede- 

 re voluit , tantum igitur eaquae suaecivitatiscivium- 

 que saluti necessaria sunt. Profecto non ea postu- 

 lat, quorum defectus liostibus ipsis interitura af- 

 ferat aut paret, In gentium devictarum milites 

 civesque, quos victor tenet captivos, se praestat 

 mitem ac misericordem ; eos tractat , prouti ipse 

 in captivitate ab iis vellet tractari; profecto eos 

 non in servitutem abducit. Verum , bello finito , non 

 tantum in devictos sese officiis jnultis sentit ob- 

 strictum ; sed etiam in milites illos , qui eum ab 

 liostibus defenderunt ac reportarunt victoriam. Et 

 milites , sive incolumes sive vulnerati aut detruncati , 

 et militura, maxime eorum , qui in proeliis obie« 

 runt, familiae superstites, viduae ac infantes , 

 sunt omnes Christiano curae cordique. Dignos 

 praemiis ornat et veneratur, egenos alit et susten- 

 tat. Verum enimvero Deo persolvit gratias , quas 

 debet, Ejusque beneficia suis enarrat posteris (i). 

 Christiani hodie non tantum humanius de pace 

 facienda sentiunt, sed etiam humanius eam ineunt. 

 Sic victores et victi ad certum locum conveniunt (a). 

 Tum agitur de iis, quae sibi invicem concedenda 



et 



O) Cff. Garve, Abh. p. 154. et Reinharcl, Mor. III. 

 S» 376. p. 53« $• 388. p. 96. §. aS9. p. 99. §. 302. 

 (a) Schmeltzine» 1. 1. III. p. 341—346. 



