THEOLOGICA. 173 



a bello abhorrent et pacem aeternam , nisi inter fa- 

 milias , saltem inter varias civitates adesse amant. 

 Eodem igitur jure ac antea,concludimus : reli- 

 ligionem Christianam , quae altrix pacis est perpe- 

 tuae , maxime dispersisse semina , e quibus jam 

 germinentur palmae , quarum folia nisi homo ipse ea 

 decerpat , nunquam marcescent , sub quorum fron- 

 dem tum pax illa descendet , quae adhuc in caeli sphae- 

 ris versatur, raro autem supra hunc orbem alas sol- 

 vit suas. Deus faxit, ut pax illa aeterna magis 

 ac raagis gentibus accedat. 



COMMENTATIONIS CONCLUSIO. 



Itaque finem responsioni ad quaestionem impono. 

 Demonstrare conatus sum, a religionis Christianae 



doc- 



et a. 1779. in oppido Tessehen confectae (1.1. I. p. 62, art. i. 

 et p. 71. art. i. II. p. 3. art. i.) Conferas quoque pactum, 

 quod inierunt .rf«y/r/je imperatoret Turciae princeps , a. 1791. 

 (I. I. V. ,p. 20. art. I.) et Russi ac Turcia a. 1792. Q. 1. V. 

 p. 63. art. i.); prae omnibus autem inspicias foederis sancti 

 acta. (Kluber, 1.1. I. p. 232. nota «.)-- Jam antea talem pa- 

 cem proposuit sibi pactura Wcstphalicum. Cf. W o 1 1 m a n , ^b- 

 hang. p. 1 , 74. art. I — III. — Utinam gentes hane sententiam 

 factis semper confirmassent. A. 1654. JVestmunstcri inter 

 Ati^liam et liollandiam pax facta erat , in cujus conditionibus, 

 Artic. I. et 11. , de perpetua amicitia ac concordia actum est. 

 Dcinceps autcm bella crudeliter gesta sunt, et pax iterum Bre- 

 Atm a. 1667. et ITcstmunsieri a. 1674. sanciretur necesse fuit. 



