THEOLOGICA. 57 



exponat , eundem ad interitum ruere sinat , qu?,e- 

 que suis et olim futurae posteritaii debet , aliis 

 violentis tradat ! 



Quibus de causis , quicunque principi Christiano 

 bellandi veniam non concedat , nec civitatum gravis- 

 simum consilium , nec Christiani principis officiorum 

 indolem perspicere , sed Dei consiliafallere , civitati- 

 bus male consulere , atque adeo religroni Chrisiia- 

 nae sese ex adverso opponere , ex disputatis (cum 

 hac , tum superiore paragrapho) luce clarius apparet. 



Cuivis civi Christiano bellum gerere licet. 



At vero sit ita, principi Christiano bellum gere- 

 re licitum esse , quum hic eo consilio constitutus 

 sit, ut civium jura vindicet eorumque saluti con- 

 sulat ; nonne alia res esse videtur , nobis disquiren- 

 tibus , an ctiivis civi Christiano idem liceat ? SufFe- 

 cerit dixisse , si principi Christiano concedas bel- 

 lum gerere, sponte sequitur , cum solus hoc age- 

 re nequeat , ipsi reliquorum ciyium auxilio opus esse. 

 Sed, quo accuratius res agatur, potius ex offi- 

 ciorum , quae civi Christiano incumbunt , indole , 

 sedulo inquiramus , num et huic bellandi venia con- 

 cedat. Ex^^iis , quae jam disputavimus , quisque in- 

 telligit , quaestionem haud adeo esse difficiiem. Nam , 

 quum Ethices Christianae doctrina sectatores doceat , 

 sub quacunque imperii forma raagistratuum dicto 

 obediendum esse, (i Petr. II. 13. Rom. XIII. 5. 7. 



Tit. 



